ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΧΑΤΖΗΖΑΧΑΡΙΑΣ, ΑΓΡΟΤΙΚΟΣ ΙΑΤΡΟΣ ΣΧΟΙΝΟΥΣΑΣ 2016-2017

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΧΑΤΖΗΖΑΧΑΡΙΑΣ, ΑΓΡΟΤΙΚΟΣ ΙΑΤΡΟΣ ΣΧΟΙΝΟΥΣΑΣ 2016-2017

14 Μήνες στην Σχοινούσα

Κάποιους μήνες πριν, ένα νωχελικό ηλιόλουστο μεσημέρι, ενώ καθόμασταν 2-3 άτομα στο καφενείο, λέω στη Λίλα, γιατί δεν εκδίδετε ένα περιοδικό για τη Σχοινούσα, συζητώντας τα οφέλη. Χαίρομαι πάρα πολύ, που λίγους μήνες μετά το πρώτο περιοδικό του συλλόγου είναι γεγονός.
Στη Σχοινούσα, ήρθα στην καρδιά του χειμώνα, μέσα Φεβρουαρίου 2016. Λίγο καιρό πριν, είχα τελειώσει την ιατρική. Και εκεί που έβλεπα τις κάποιες εκατοντάδες θέσεων αγροτικού, βρήκα το πιο μικρό νησάκι, που ήταν η Σχοινούσα και το δήλωσα. Άλλωστε, πάντα έψαχνα τα μικρότερα και με τους πιο λίγους κατοίκους νησιά της Ελλάδας, τα οποία με γοήτευαν και κατά βάθος ήθελα να κάνω το αγροτικό μου, ως ο μόνος ιατρός σε ένα τέτοιο νησάκι. Λίγο καιρό μετά, στο κατάστρωμα του Σκοπελίτη, μαζί με ελάχιστους άλλους ταξιδιώτες, ταξίδευα για ένα άγνωστο για μένα νησί.
Ομολογώ ότι αλλιώς τη φανταζόμουν τη Σχοινούσα και αλλιώς την έζησα. Πριν να πάω, νόμιζα ότι θα ήταν ένα πολύ μικρό μέρος, που θα έβλεπα γύρω γύρω τη θάλασσα. Βλέποντας τα περίπου 200 άτομα πληθυσμό, περίμενα πολλές ΄΄κενές ώρες΄΄, ότι θα έψαχνα πώς θα γεμίσω το χρόνο μου και ίσως μοναξιά. Επίσης, όταν μου είπαν ότι δεν μπορείς να φεύγεις από το νησί, σκεφτόμουν ότι θα περίμενα μια φορά το δίμηνο, να φεύγω 2 μέρες άδεια, για την 50 φορές μεγαλύτερη από τη Σχοινούσα Νάξο, για να ξεδίνω. Τελικά, το αντίθετο έγινε. Ούτε μία μέρα δεν πήγα να μείνω Νάξο και μάλιστα, όταν πρωτοπήγα στο νησί, έκανα πάνω από 5 μήνες να φύγω για πρώτη φορά, καθώς από το Φεβρουάριο, έφυγα για πρώτη φορά με άδεια στα μέσα Ιουλίου.
Στο νησί, δεν είσαι ποτέ μόνος και πάντα κάτι έχεις να κάνεις! Κάτι ευχάριστο συνήθως. Κάποιος θα σφάξει ένα κατσίκι και θα πάτε να το φάτε, άλλο βράδυ κάποιος θα κάνει ψαρόσουπα, άλλοτε θα έχει γλέντι, τις πλείστες φορές μάλιστα με ασήμαντη αφορμή, άσχετα τι μέρα είναι. Μου έχει τύχει μοναδικό γλέντι, ημέρα Δευτέρα. Στις ακρογιαλιές για παντελίδες με το Νεκτάριο, στα χωράφια για χόρτα, το καλοκαίρι ψάρεμα, εκδηλώσεις, χοροί, καφενείο, ο θρυλικός Βράχος τα Σάββατα και φυσικά, οι πάμπολες τοπικές γιορτές: Άη Νικόλα, Παναγίας το δεκαπενταύγουστο, Ακαθής, Βαγγελίστρας, Αγίου Νεκταρίου, Αγίου Φιλαρέτου κτλ. Ένα από τα πολλά περίεργα και αλλόκοτα που συμβαίνουν σε αυτό τον τόπο, είναι το πόσο όμορφα περνάμε το χειμώνα. Και αν ρωτήσεις κάποιον ντόπιο, οι πλείστοι θα σου πουν, ότι προτιμάνε το χειμώνα. Το άλλο αλλόκοτο, είναι το ότι στη Σχοινούσα, πιο πολύ βγαίνεις και πιο πολύ διασκεδάζεις απ’ ότι στην Αθήνα. Και τέλος εγώ σαν ιατρός, 26 χρονών που πήγα να κάνω το αγροτικό μου, ένιωσα πολλές φορές τόσο όμορφα και τόση εκτίμηση, που ο μεγαλύτερος καθηγητής πανεπιστημίου να γίνεις, νομίζω δεν θα το νιώσεις.
Είναι αξιοπερίεργο, το πόση ζωή και ζωντάνια έχει αυτό το λιλιπούτιο νησί, στη μέση του Αιγαίου, παρά το τόσο μικρό του μέγεθος και τον τόσο λίγο πληθυσμό. Αυτό το οφείλει χωρίς καμιά αμφιβολία στους κατοίκους του. Οι Σχοινουσιώτες, είναι ΄΄άλλοι άνθρωποι΄΄, άλλη πάστα. Ένα κράμα σαν αρχαίοι Έλληνες, σαν πειρατές, βαθιά δεμένοι με τη γη τους και με τρομερή αγάπη για το νησί τους. Κατ΄ αρχήν, ανάμεσα στους 200 μόνιμους κατοίκους του νησιού, οι πλείστοι είναι νέοι και μεσήλικες. Δηλαδή, δεν είναι ένα γερασμένο νησί, αλλά αντίθετα ένα νησί που σφύζει από ζωή. Είναι άνθρωποι που θα πάνε στο καφενείο, θα ασχοληθούν με τη φύση και με παραδοσιακές δραστηριότητες της ελληνικής υπαίθρου. Αυτό που μου άρεσε, είναι ότι η Σχοινούσα, είναι βγαλμένη από άλλη εποχή, από την παλιά Ελλάδα. Με τα γραφικά της σοκάκια, τα πέτρινα της καφενεία με τις ξύλινες καρέκλες, τα γραφικά χαμηλά σπιτάκια, τους αγρούς με τις υπέροχες ξερολιθιές και τα ζώα που βόσκουν διάσπαρτα. Τις παρθένες ακρογιαλιές, χωρίς τις ξαπλώστρες και την βουή των μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων, οι άντρες που ασχολούνται με την πέτρα, την οικοδομή, το φάβα, τις γεωργικές εργασίες και τη θάλασσα. Και οι γυναίκες που πάνε στα ζώα, στο τυροκομείο, που καλλιτεχνούν.
Επειδή όμως δεν ήταν όλα ρόδινα, θα πω και τις δυσκολίες στο επάγγελμά μου, καθώς γύρω γύρω υπήρχε θάλασσα και ο μόνος γιατρός στο νησί ήμουν εγώ. Έτσι πάντα είχα το άγχος, καθώς οποιαδήποτε ώρα της ημέρας και αν τύχαινε κάτι, θα έπρεπε να προστρέξω. Φθάνοντας στη Σχοινούσα, τον πρώτο καιρό κοίταξα να οργανώσω το ιατρείο, να πεταχτούν όλα τα παλιά και ληγμένα πράγματα και να εξοπλιστεί με τα επείγοντα φάρμακα, καθώς λόγω του ότι είχε πάνω από 3 χρόνια να έρθει μόνιμος γιατρός στο νησί, το ιατρείο είχε αρκετές ελλείψεις. Τώρα χαίρομαι να διαπιστώσω ότι τα κύρια φάρμακα και ο εξοπλισμός που χρειάζεται, υπάρχουν στο ιατρείο. Θυμάμαι το υπερβολικό άγχος, όταν τύχαιναν σοβαρά περιστατικά, καθώς πολλές φορές, μπορεί ενώ έτρωγα ή ενώ κοιμόμουνα να έπρεπε να τρέξω με όλη τη δύναμή μου, καθώς και τα δευτερόλεπτα είχαν σημασία. Ειδικά, μεγαλύτερο ήταν το βάρος και το ψυχολογικό καθώς οι ασθενείς ήταν άνθρωποι με τους οποίους δεθήκαμε πολύ και μας συνέδεε μια βαθιά εκτίμηση και αγάπη. Όμως, όπως έλεγα χαριτολογώντας, στην Σχοινούσα ήταν πιο άμεση η ιατρική βοήθεια, καθώς στο 1 λεπτό υπήρχε αυτοκίνητο έξω από το ιατρείο, εγώ σε 2 λεπτά ήμουν έξω και σε 5 λεπτά ο άρρωστος λάμβανε ιατρική βοήθεια, ενώ στο κέντρο της Αθήνας, βλέποντας το και τώρα με την ειδικότητα, μπορεί να μεσολαβήσει και μια ώρα μέχρι να φθάσεις στο νοσοκομείο. Η φιλοξενία όμως των κατοίκων όμως και η εκτίμηση τους προς το γιατρό ήταν τέτοια, που μετρίαζε όλο το άγχος της δουλειάς.
Εν κατακλείδι, η εμπειρία μου τους 14 μήνες που έζησα στη Σχοινούσα (καθώς έκανα και παράταση), ήταν μοναδική. Έζησα ανεπανάληπτες στιγμές, αληθινές, γνήσιες. Αν θυμάμαι κάτι, είναι ο χορός των Σχοινουσιωτών. Οι ήχοι από το βιολί και το λαούτο, το πάθος τους, τα αστεία τους. Έκανα υπέροχους φίλους, αγάπησα τον τόπο και τους ανθρώπους του και το θεωρώ πλέον δεύτερο νησί μου. Δεν θα άλλαζα τη Σχοινούσα με κανένα άλλο νησί.

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΧΑΤΖΗΖΑΧΑΡΙΑΣ 27 ΕΤΩΝ
ΕΙΔΙΚΕΥΟΜΕΝΟΣ ΠΑΙΔΟΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗΣ ΝΟΣ. ΠΑΙΔΩΝ «ΠΑΝ. ΑΓΛΑΪΑΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ»
ΠΡΩΗΝ ΑΓΡΟΤΙΚΟΣ ΙΑΤΡΟΣ ΣΧΟΙΝΟΥΣΑΣ 2016-2017
ΠΑΡΑΛΙΜΝΙ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ ΚΥΠΡΟΣ